دردی که انسان را به سکوت وامی دارد،

بسیار سنگین تر از دردی است

که انسان را به فریاد وامی دارد...

و انسان ها فقط به فریاد هم می رسند...

نه به سکوت هم...!

هرگز، به آدمهای مهربان زخم نزنید...

آدمهای مهربان در مقابل خوبی هایِ یکطرفه، هرگز احساس حماقت

نمی کنند ، چون خوب بودن برای آنها عادت شده،

آدم های مهربان از سر احتیاجشان مهربان نیستند.

آنها دنیا را کوچکتر از آن می بینند که بدی کنند...

آدمهای مهربان خود انتخاب کرده اند که نبینند، نشنوند و به روی خود

نیاورند نه اینکه نفهمند...

هزاران فریاد پشت سکوت آدمهای مهربان هست، سکوتشان را به پای

بی عیب بودن خودمان نگذاریم...

مهربان باشیم با مهربانان...

خدایا در من کسی هست که
 فریاد می زند تورا
ولی صدایش در انبوه

صداها گم شده است
خدایا به فریادش برس
ای فریادرس درماندگان

صبوری با خانواده عشق است،صبوری با دیگران احترام است،صبوری با خود اعتماد

به نفس است وصبوری در راه خدا، ایمان است.در تمام رنج هایی که می بریم صبر،

اوج احترام به حکمت خداوند است!صبورانه در انتظار زمان بمان، هر چیز در زمان

خودرخ می دهد. حتی اگر باغبان، باغش را غرق آب کند، درختان خارج از فصل خود،

میوه نمی دهند.

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بیتابم؟
شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .
تو چیستی، كه من از موج هر تبسم تو
بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!

تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟
تو را كدام خدا؟
تو از كدام جهان؟
تو در كدام كرانه، تو از كدام صدف؟
تو در كدام چمن، همره كدام نسیم؟
تو از كدام سبو؟

تو آرزوی بلندی و، دست من كوتاه
تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.
همه وجود تو مهر است و جان من محروم
چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته است.

انسانهای بزرگ قامتشان بلند تر نیست
خانه شان بزرگ تر نیست
ثروتشان بیشتر نیست
آنها قلبی وسیع و نگاهی مرتفع دارند !

خانه دوست كجاست؟

در فلق بود كه پرسيد سوار

آسمان مكثي كرد

رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت

به تاريكي شن ها بخشيد و به انگشت

نشان داد سپيداري و گفت

نرسيده به درخت

كوچه باغي است كه از خواب خدا

سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است

مي روي تا ته آن كوچه

كه از پشت بلوغ سر به در مي آرد

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

دو قدم مانده به گل      

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و تو را ترسي شفاف فرا مي گيرد

در صمیمیت سیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی:

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا

جوجه بردارد از لانه نور

و از او مي پرسي

خانه دوست كجاست؟

دلخوش باش به باریکه‌‌ نوری که از بین چین های پرده، روی تخت تابیده...

به کتاب نیمه‌کاره‌ی روی میز...

به داغی فنجانت در هوای سرد...

دلخوش باش به دو صندلی که هنوز روبه‌رو‌ی هم‌اند...

به تنظیم کردن زنگ ساعت برای صبح فردا...

به دفترچه‌ی کوچکی که رویاهایت را نگه‌ می‌دارد!

که معنیِ همین ریز ریزهای ساده، شاید "زندگی ادامه دارد" باشد..

الهی تو در جویبار رگهایم جریان داری!
در همه نفسهایم جاری هستی!
در شگفتی های وجودم بودنت را به تماشا گذاشته ای
هر تپش دلم تو را فریاد میزند!
خدایا در کعبه چرا؟!
تو در قلب منی.....
سرگشتگی ،در بادیه ها چرا؟!
تو در دل منی....
در بی سوئی ها و بی کرانگی هاچرا؟!
تو در جان منی......

در مقابل سختی ها
همچون جزیره ای باش
که دریا هم با آن عظمت وبزرگی
نمی تواند سر آن رازیر آب کند..َ.