سر بر شانه خدا بگذار تا قصه عشق را چنان زیبا بخواند

که نه از دوزخ بترسی و نه از بهشت به رقص درآیی .

قصه عشق “انسان” بودن ماست . . .

از بین اشکالِ هندسی ؛
دایره ها دوست داشتنی ترند ...
کاش همه ی آدم ها دایره بودند ...
دایره ای که ؛
نه گوشه ای دارد برایِ زخم زدن ،
نه مارپیچی برای دور زدن ،
و نه زاویه ای برای بد دیدن ...
دایره اصلاً پیچیده نیست ...
کاش آدم ها مثل دایره ساده بودند
و شناختنشان اینقدر سخت نبود !

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر ، سحر نزدیک است:

هر دم این بانگ برآرم از دل:

وای، این شب چقدر تاریک است!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مرگ در قاموس ما از بی وفایی بهتر است

در قفس با دوست مردن از رهایی بهتر است

قصه ی فرهاد دنیا را گرفت ای پادشاه

دل به دست آوردن از کشور گشایی بهتر است

تشنگانِ مِهر محتاج ترحم نیستند

کوشش بیهوده در عشق از گدایی بهتر است

باشد ای عقل معاش اندیش، با معنای عشق -

آشنایم کن ولی نا آشنایی بهتر است

فهم این رندی برای اهل معنا سخت نیست

دلبری خوب است، اما دلربایی بهتر است

هر کسی را تاب دیدار سر زلف تو نیست

اینکه در آیینه گیسو می گشایی بهتر است

کاش دست دوستی هرگز نمی دادی به من

« آرزوی وصل » از « بیم جدایی » بهتر است

در جامعه ای که ارزش زن به زیبایی است,وارزش مرد به دارایی

است,دنبال انسانیت و اندیشه نگرد....

آدمی گاهی به نقطه ای می رسد که دیگر درد ندارد،

اندوه ندارد هول ندارد، هراس ندارد. (نمی دانم تجربه کرده اید یا نه...)

وقتی آدمی به این نقطه می رسد دست از دار و ندارِ دنیا می شوید

رُخ به رُخ دوزخِ بی دلیل می ایستد،

می گوید: از این همه سایهْ سارِ خُنَک من هم سهمی دارم،

من هم انسانم؛ مرا نه از خاک و نه از آتش مرا نه از درد و نه از دروغ

مرا نه از ناروا و نه از نومیدی

مرا از پیروزی بی امان زندگی آفریده اند

و این نقطه ؛همان نقطه موعود است

نقطه ای که سرآغاز هزاران خط روشن است!

خدایا دانشی ده غم نگیرم
بده آرامشی ماتم نگیرم
خدایا از شهامت بی نصیبم
شهامت ده که آرامش بگیرم
خدایا این تفاوت بر من آموز
که در گمراهی مطلق نمیرم

فرق چوب و عود را آتش معلوم می‌کند

هر دو دود می‌کنند

اما یکی راه نفس را می‌بندد

دیگری فضا را معطّر می‌کند

خشم همان آتش است

بنگر که تو چوبی یا عود؟!

باران قطره هایش را گم می کند

 گل سرخی اش را

و زمین آدم هایش را

اما محال است که من

عشق تو را

وقتی چون گیاهی

در قلبم

ریشه دوانده است ...

خداوندا

سپاسگزارم

که مرا هستی بخشیدی

و عشق لایزالت را

در رگ هایم جاری ساختی

تا بتوانم

کسی را دوست بدارم

که چشمانش

به صداقت حرف های توست

عزیزتر از جانم تولدت مبارک...