به تقویم ها اعتمادی نیست

اگر تحولی در دل و زندگیت روی داد مبارک است؛

راز نو شدن را باید دانست

و گرنه بهار یک فصل تکراریست!

گذشت عمر تبریک ندارد...

صافی دلها و نو شدن ها تبریک دارد...

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها می بینم

و ندایی که به من می گوید :

” گرچه شب تاریک است دل قوی دار سحر نزدیک است.”

خانه دوست كجاست؟

در فلق بود كه پرسيد سوار

آسمان مكثي كرد

رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت

به تاريكي شن ها بخشيد و به انگشت

نشان داد سپيداري و گفت

نرسيده به درخت

كوچه باغي است كه از خواب خدا

سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است

مي روي تا ته آن كوچه

كه از پشت بلوغ سر به در مي آرد

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

دو قدم مانده به گل      

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و تو را ترسي شفاف فرا مي گيرد

در صمیمیت سیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی:

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا

جوجه بردارد از لانه نور

و از او مي پرسي

خانه دوست كجاست؟

ارزش هرکسی در من به اندازه ایست که خودش ایحاد کرده است...

چه کسانی که به ذهنم آمده و من لبخند می زنم و در حقش دعا می کنم!

چه کسانی که  به ذهنم آمده ؛ به عهده خدا می سپارمش...

گاهی خدا همه پنجره ها را می بندد

و همه درها را قفل می کند !

مطمئن باش آن بیرون هوا طوفانیست

و خدا در حال مراقبت از توست …

می توان زیبا زیست…
نه چنان سخت که از عاطفه دلگیر شویم،
نه چنان بی مفهوم که بمانیم میان بد و خوب!
لحظه ها می گذرند
گرم باشیم پر از فکر و امید…
عشق باشیم و سراسر خورشید…

آری سهراب تو درست می گویی!!

آسمان مال من است...پنجره،عشق،زمین،دوست،هوا،مال من است!

اما سهراب تو قضاوت کن...

بر دل سنگ زمین جای من است؟

من نمی دانم چرا این مردم، دانه های دلشان پیدا نیست...

توکجایی سهراب؟!آب را گل کردند!!

صبر کن ای سهراب،گفته بودی قایقی خواهم ساخت...

خواهم انداخت به اب،دورخواهم شد از این خاک غریب،

قایقت جا دارد؟؟؟

منم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم!!

مثل سهراب دگر جنس تنهایی من چینی نیست، که ترک بردارد...

مثل مرمر شده است...

چینی نازک تنهایی من...!!!

مرگ در قاموس ما از بی وفایی بهتر است

در قفس با دوست مردن از رهایی بهتر است

قصه ی فرهاد دنیا را گرفت ای پادشاه

دل به دست آوردن از کشور گشایی بهتر است

تشنگانِ مِهر محتاج ترحم نیستند

کوشش بیهوده در عشق از گدایی بهتر است

باشد ای عقل معاش اندیش، با معنای عشق -

آشنایم کن ولی نا آشنایی بهتر است

فهم این رندی برای اهل معنا سخت نیست

دلبری خوب است، اما دلربایی بهتر است

هر کسی را تاب دیدار سر زلف تو نیست

اینکه در آیینه گیسو می گشایی بهتر است

کاش دست دوستی هرگز نمی دادی به من

« آرزوی وصل » از « بیم جدایی » بهتر است

در جامعه ای که ارزش زن به زیبایی است,وارزش مرد به دارایی

است,دنبال انسانیت و اندیشه نگرد....

آدمی گاهی به نقطه ای می رسد که دیگر درد ندارد،

اندوه ندارد هول ندارد، هراس ندارد. (نمی دانم تجربه کرده اید یا نه...)

وقتی آدمی به این نقطه می رسد دست از دار و ندارِ دنیا می شوید

رُخ به رُخ دوزخِ بی دلیل می ایستد،

می گوید: از این همه سایهْ سارِ خُنَک من هم سهمی دارم،

من هم انسانم؛ مرا نه از خاک و نه از آتش مرا نه از درد و نه از دروغ

مرا نه از ناروا و نه از نومیدی

مرا از پیروزی بی امان زندگی آفریده اند

و این نقطه ؛همان نقطه موعود است

نقطه ای که سرآغاز هزاران خط روشن است!