پائیز را باید برگ به برگ زندگی کرد
نفس به نفس عاشقی کرد
با پائیز باید هم قدم شد
تا نهایت عشق تا کوچه باغ خیال ...

دلهای ما که به هم نزدیک باشد دیگر چه فرقی می کند که کجای

این جهان باشیم....

دور باش اما نزدیک...

من از نزدیک بودنهای دور می ترسم...

خط بزنید از زندگیتان
تمامِ آدمهاى بلاتکلیفى که غیرِ قابلِ پیش بینى اند
تمامِ آدمهایى که حرف می برند و مى آورند
آدمهایى که چون خودشان به جایى نرسیدند،
تو را هم متقاعد می کنند به درجا زدن
آدمهایى که تخریب را از تعریف بهتر بلدند
آدمهایى که با کنایه حرف می زنند
“سَمى”اند…
آرام آرام تمامِ زندگیتان را به نابودى می کشند
آرام آرام از شما فاصله می گیرند
و با خیالِ راحت،زمین خوردنتان را جشن می گیرند

از نافرمانی خدا در خلوت بپرهیزید زیرا همان که گواه است

داوری می کند.

زندگی کن و لبخند بزن به خاطر آنهایی که از نفست آرام می گیرند و

به امیدت زنده هستند و با یادت خاطره می سازند...

انسان بزرگ نمی شود

جز به وسیله ی فڪرش،

شریف نمی شود،

جز به واسطه ی رفتارش،

و قابل احترام نمی گردد

جز به سبب اعمال نیڪش...

زندگی تکرار فرداهای ماست
می رسد روزی که فردا نیستیم
آنچه می ماند فقط نقش نکوست
نقش ها می ماند و ما نیستیم ...

مي توان زيبا زيست ..‌.
نه چنان سخت که از عاطفه دلگيرشويم ،
نه چنان بي مفهوم که بمانيم ميان بدوخوب
لحظه ها مي گذرند ،
گرم باشيم پرازفکرواميد ،
عشق باشيم وسراسرخورشيد ،
زندگي همهمه مبهمي از ردشدن خاطره هاست ،
هرکجاخنديديم ،
هرکجاخندانديم ،
زندگاني آنجاست ….

” بي‌خيال همه تلخی‌ها “

شبها که طلوع می کند خورشید

به خستگی ها سپاس می گویم

بی شمارش دقیقه ها

در تردد رویا شناور می مانم

تا دیری دیگر

تا غروب خورشید در صبح

شب هاکه می گشاید راز

از پس پشت خاطره ها

چیزی نو زاده می شود هر دم

به آغازیدن ها سپاس می گویم

شب ها حس می کنم هستم

و در لا به لای وجودم

حس می کنم که هنوز هستی

در سکوتی نه چندان دلچسب

با نگاهی نه چندان بی درد

به خاطر بودنت سپاس می گویم!