انسانهای بزرگ قامتشان بلند تر نیست
خانه شان بزرگ تر نیست
ثروتشان بیشتر نیست
آنها قلبی وسیع و نگاهی مرتفع دارند !

خانه دوست كجاست؟

در فلق بود كه پرسيد سوار

آسمان مكثي كرد

رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت

به تاريكي شن ها بخشيد و به انگشت

نشان داد سپيداري و گفت

نرسيده به درخت

كوچه باغي است كه از خواب خدا

سبزتر است

و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است

مي روي تا ته آن كوچه

كه از پشت بلوغ سر به در مي آرد

پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

دو قدم مانده به گل      

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و تو را ترسي شفاف فرا مي گيرد

در صمیمیت سیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی:

كودكي مي بيني

رفته از كاج بلندي بالا

جوجه بردارد از لانه نور

و از او مي پرسي

خانه دوست كجاست؟

دلخوش باش به باریکه‌‌ نوری که از بین چین های پرده، روی تخت تابیده...

به کتاب نیمه‌کاره‌ی روی میز...

به داغی فنجانت در هوای سرد...

دلخوش باش به دو صندلی که هنوز روبه‌رو‌ی هم‌اند...

به تنظیم کردن زنگ ساعت برای صبح فردا...

به دفترچه‌ی کوچکی که رویاهایت را نگه‌ می‌دارد!

که معنیِ همین ریز ریزهای ساده، شاید "زندگی ادامه دارد" باشد..

الهی تو در جویبار رگهایم جریان داری!
در همه نفسهایم جاری هستی!
در شگفتی های وجودم بودنت را به تماشا گذاشته ای
هر تپش دلم تو را فریاد میزند!
خدایا در کعبه چرا؟!
تو در قلب منی.....
سرگشتگی ،در بادیه ها چرا؟!
تو در دل منی....
در بی سوئی ها و بی کرانگی هاچرا؟!
تو در جان منی......

در مقابل سختی ها
همچون جزیره ای باش
که دریا هم با آن عظمت وبزرگی
نمی تواند سر آن رازیر آب کند..َ.

هر نفسم در تکاپو است تا به این گنج ابدی ایمان بیاورم:

جهان هر کس به وسعت فکر اوست...

گفت: از دوست چه خواهی که تو را شاد کند؟

گفتم از دوست همین بس که زما یاد کند...

خدایا دلم که برایت تنگ می شود،

با آنکه می دانم همه جا هستی ،

اما به آسمان نگاه می کنم ،

چرا که آسمان سه نشانه از "تو" دارد:

بی انتهاست...

بی دریغ است...

و چون یک دست مهربان،

 همیشه بالای سر ماست...

سالها رفت و هنوز
يک نفر نيست بپرسد از من
که تو از پنجره عشق چه ها مي خواهي
صبح تا نيمه ي شب منتظري
همه جا مي نگري
گاه با ماه سخن مي گويي
گاه با رهگذران
خبر گمشده اي مي جويي
راستي گمشده ات کيست؟کجاست؟
صدفي در دريا است؟
نوري از روزنه فرداهاست؟
يا خدايي است که از روز ازل پنهان است؟
بارها آمد و رفت
بارها انسان شد
وبشر هيچ ندانست که بود
خود اوهم به يقين آگه نيست
چون نمي داند کيست
چون ندانست کجاست چون ندارد خبر از خود که خداست …..

اگر آرامش می‌خواهی.
مراقب مردم نباش …
اگر ادب می‌خواهی.
در کار کسی دخالت نکن.
اگر پند زندگی می‌خواهی.
در برابر آدم‌های احمق سکوت کن…

ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﻡ ﭼﮕﻮﻧﻪ می‌گذرد.

ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ

ﺗﺼﺎﺩﻓﯽ ﺍﺯ ﺫﻫﻨﻢ ﻋﺒﻮﺭ می‌کنند

ﻭ. ﺑﺎﻋﺚ ﻟﺒﺨﻨﺪﻡ می‌شوند.