از امام جعفر صادق (ع) پرسیدند زندگی خود را برچه بنا کردی؟

فرمودند: بر چهار اصل

دانستم رزق مرا دیگری نمی خورد ؛ پس آرام شدم...

دانستم که خدا مرا می بیند ؛ پس حیا کردم...

دانستم که کار مرا دیگری انجام نمی دهد ؛ پس تلاش کردم...

دانستم که پایان کارم مرگ است ؛ پس مهیا شدم...

سکوت نکن …
زمزمه کن گاهی !
قدم بزن در کوچه های زندگی …
و گاهی آرام پرواز کن …
این آبی بیکران مال تو نباشد …
مال کیست ؟

زندگي رويش يک حادثه نيست
زندگي رهگذر تجربه هاست
تکه ابريست به پهناي غروب
آسمانيست به زيبايي مهر
بارگاهيست ز دربار حضور
زندگاني چون گل نسترن است
بايد از چشمه جان آبش داد
زندگي صحنه جولانگاه ماست
خوب و بد بودن آن
عملي از من وماست
پس بيا تا بفشانيم همه
بذر خوبي و صفا
و بگوييم به دوست :
معني مهر و حقيقت چه نکوست

روز بگذشته خیالست که از نو آید

فرصت رفته محالست که از سر گردد

زندگی جز نفسی نیست، غنیمت شمرش

نیست امید که همواره نفس بر گردد

هر چیزی کمش داروست،متوسطش غذاست،و زیادش سم

است؛حتی محبت کردن...!

هیچ وقت با کسی بیشتر از جنبه اش رفاقت نکن،درد دل نکن،

شوخی نکن"حرمت ها شکسته می شود"

هیچ وقت با کسی بیشتر از جنبه اش خوبی نکن، محبت نکن،

لطف نکن"تبدیل به وظیفه می شود"

هیچ وقت با کسی بیشتر از جنبه اش خوبی نخواه،کمک نگیر،

انتظار نداشته باش"تبدیل به منت می شود"

زمانی برای تفکر بگذارید؛ منبع قدرت است.

زمانی برای مطالعه بگذارید؛ منبع خردمندی است.

زمانی برای تفریح بگذارید؛ راز جوان ماندن است.

زمانی برای سکوت بگذارید؛ فرصتی برای دیدن خداست.

زمانی برای آگاهی بگذارید؛ فرصتی برای کمک به دیگران است.

زمانی برای عشق ورزیدن بگذارید؛ بزرگ ترین هدیه است.

زمانی برای خندیدن بگذارید؛ موسیقی روح است.

زمانی برای دوستی بگذارید؛ جاده ای برای رسیدن به خوشحالی است.

زمانی برای رویا پردازی بگذارید؛ آینده از آن ساخته می شود.

زمانی برای دعا بگذارید؛ بزرگ ترین قدرت بر روی زمین است.

کسی که با اقیانوس آشناست،قطره در نظرش ارزشی ندارد

کسی که خورشید را می بیند به یک شمع بی فروغ بی اعتناست!

زندگی به من یاد داده
برای داشتن آرامش و آسایش
امروز را با خدا قدم بر دارم
و فردا را به او بسپارم …

به آن آسانی که،
بوی گل را
استشمام می کنیم ،
می توانیم حضور خداوند را،
احساس کنیم ..

و احساس کنیم که
همه جا پر از اوست ..
و سرشار از بوی عطر او ..

بیایید بند زبان را ببندیم و بال اندیشه را بگشاییم ...

برای گفتن همیشه وقت هست، اما برای اندیشیدن

ممکن است دیر بشود.